Οι δύο ρόλοι στο αδυνάτισμα

Ενα απόγευμα στο γραφείο, στη διάρκεια της επίσκεψής της, μια κυρία μου είπε: «Σας παρακαλώ, βάλτε μου κάτι πάρα πολύ αυστηρό, κάτι πολύ στερητικό. Ενα πολύ σκληρό πρόγραμμα. Χθες έφαγα πάρα πολύ, ξέφυγα, έχω παχύνει».

Αυτό το αίτημα το είχα ακούσει πολλές φορές, καθώς μου ζητούσαν πολύ συχνά τέτοιου τύπου «τιμωρητικό» πρόγραμμα. Ηθελαν να πατάξουν, να ισοπεδώσουν, να λιώσουν αυτό που ένιωθαν: την πείνα, την ανάγκη, τη βουλιμία.

Αυτή τη φορά το αίτημα αντήχησε στα αυτιά μου σαν τον ήχο του νερού που ρέει στο αυλάκι για να ποτίσει το περιβόλι…

Συνειδητοποίησα ότι όλοι όσοι ήθελαν να κάνουν πολύ αυστηρή, στερητική δίαιτα μετά από μια κρίση βουλιμίας είχαν ένα κοινό στοιχείο: ήταν όλοι αμείλικτοι κι έδειχναν μεγάλη σκληρότητα και άκαμπτη αυστηρότητα, γι’ αυτό και αυτομάτως στον νου μου πρόβαλε η εικόνα ενός ναζί. Του Ες; Του Χίτλερ; ΄Η μήπως του Χίμλερ, που ήταν και ο υπεύθυνος για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων;

Εκείνη τη στιγμή ενστικτωδώς της είπα:

«Σας ακούω να μιλάτε τόσο σκληρά και αυστηρά για τον εαυτό σας, να θεωρείτε τόσο απαράδεκτη την πράξη σας (μια βουλιμία…), που θαρρώ πως έχω μπροστά μου έναν ναζί, έτοιμο να οδηγήσει τον Εβραίο στο κρεματόριο.
Γιατί εσείς έχετε βάλει έναν Εβραίο σε δίαιτα. Εσείς μόνο τον κρίνετε και απαιτείτε από αυτόν να ακολουθήσει το πρόγραμμα και να παραμείνει άψογος, αλάνθαστος, δυνατός, πειθαρχημένος, τέλειος.
Κι όλα αυτά τα απαιτείτε από ποιον; Από έναν Εβραίο που είναι απισχνασμένος!
Που πεινά γιατί του δίνουν όλη μέρα έναν χυλό· που σκάβει ολημερίς, που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του από την αδυναμία.
Που δεν ξέρει αν το επόμενο λεπτό θα ζει ή αν θα αποφασίσετε να τον στείλετε στον θάλαμο αερίων, κι έτσι βιώνει μονίμως μια φοβερή αγωνία.
Από αυτόν τον πεινασμένο άνθρωπο ζητάτε να κάνει δίαιτα; ΝΑ ΣΤΕΡΗΘΕΙ;
Εγώ προσωπικά φοβήθηκα κι ήθελα να κρυφτώ κάτω από το τραπέζι ακούγοντάς σας να ανακοινώνετε την ετυμηγορία: “Να μπει σε αυστηρή δίαιτα”, κι αυτό μόνο και μόνο επειδή δεν άντεξε την πείνα του και βρήκε μία ευκαιρία να φάει, να “μπουκώσει”, να χορτάσει πριν τον συλλάβετε ατακτούντα…
Παρότι ήξερε τις συνέπειες, δεν άντεξε. Φανταστείτε λοιπόν πόσο πολύ πεινούσε, που τόλμησε να φάει, αν και γνώριζε πόσο σκληρή θα ήταν γι’ αυτόν η τιμωρία».

Αυτή μου η κίνηση την είχε χωρίσει σε δύο πρόσωπα: τον ναζί και τον Εβραίο.

Από τη μια βρισκόταν η λογική της πλευρά κι από την άλλη η συναισθηματική. Φυσικά, ο Εβραίος, η συναισθηματική της πλευρά, ζούσε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης χωρίς κανένα δικαίωμα, υποβαλλόμενος σε χιλιάδες στερήσεις και απάνθρωπους κανόνες.

«Εχετε δίκιο», μου απάντησε, «είμαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό μου· το γνωρίζω. Ομως έτσι δεν πρέπει; Πώς αλλιώς; Αν αφεθώ, θα παχύνω κι άλλο».

Είχα πιάσει την άκρη του νήματος κι έβλεπα πια καθαρά πως δεν ήμασταν δύο άνθρωποι στο γραφείο, αλλά τρεις: ένας επικριτής ναζί, ένας Εβραίος κι εγώ, η θεραπεύτριά τους. Οι δυο τους μαζί συνιστούσαν έναν παχύ άνθρωπο.

«Σας αδυνάτισα αυτομάτως…» της είπα. «Σας χώρισα στα δύο. Τώρα είστε αδύνατη».

Χαμογέλασε…

«Ακούστε», είπα, «θέλω να το σκεφτείτε και να το συζητήσουμε, αν θέλετε κι εσείς. Αν χρησιμοποιήσουμε αυτούς τους δύο ρόλους, ποια είναι η άποψή σας; Πώς νιώθει άραγε ένας τόσο ταλαιπωρημένος, κουρασμένος, πεινασμένος και φοβισμένος άνθρωπος όσο ο Εβραίος που κρύβεται μέσα σας. Τι λέτε να αισθάνεται βλέποντας απέναντί του έναν τόσο αυστηρό, επικριτικό και απαιτητικό τιμωρό, να του συμπεριφέρεται όπως εσείς; Πώς τον βάζετε να κάνει δίαιτα; Πώς θα μπορούσε να στερηθεί περισσότερο απ’ όσο στερείται ήδη; Το μόνο που του απομένει, η μόνη ανάσα ανακούφισης που βρίσκει, είναι στις αποδράσεις του. Εκεί μόνο μπορεί να βρει μία ευκαιρία να φάει, να χορτάσει, να γεμίσει, να ζήσει, κι ας ξέρει ότι το επόμενο λεπτό μπορεί να τον εξαφανίσετε. Λυπάμαι, αλλά εγώ πρέπει να φροντίσω τον Εβραίο. Εσείς μπορείτε να του φωνάζετε, να τον τιμωρείτε και να του στερείτε ό,τι θέλετε -είναι δικαίωμά σας-, ωστόσο εγώ δεν θα συμφωνήσω μαζί σας. Ας τρώει όσο και όποτε θέλει, ας ανακουφιστεί, ας ησυχάσει για λίγα λεπτά, όσες φορές θέλει και όσο θέλει. Εσείς μπορεί να θέλετε να συνεχίσετε την τακτική σας, απαντήστε μου όμως στο εξής: έχετε καταφέρει ποτέ να αδυνατίσετε, και αν ναι, το αδυνάτισμά σας είχε διάρκεια;»

«Οχι, ποτέ».

«Τότε ίσως είναι καιρός εμείς οι δύο να φροντίσουμε τον Εβραίο σας».

Με κοιτούσε βουβή κουνώντας το κεφάλι. Εκείνο το απόγευμα ολοκληρώσαμε τη συνάντησή μας κι εκείνη έφυγε ισορροπώντας μεταξύ σοκ και αγαλλίασης.

 
Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Εγώ και η ανάγκη μου για την τροφή», εκδόσεις opera 2014Ξέρετε ότι
1. Το βότανο ταραξάκο, με λατινική ονομασία taraxacum officinale, είναι διουρητικό χωρίς παρενέργειες, αφού αποτελεί μία από τις καλύτερες πηγές καλίου και, σε αντίθεση με άλλα διουρητικά που οδηγούν σε αποβολή με την ούρηση των ηλεκτρολυτών από το σώμα, το ταραξάκο συμβάλλει στη μείωση του ουρικού οξέος.

2. Η τσουκνίδα (urtica) ανήκει στο γένος των αγγειόσπερμων φυτών, είναι διουρητική, τονωτική, αιμοκαθαρτική. Καθαρίζει τον οργανισμό από τοξίνες, αυξάνει την αιμοσφαιρίνη, βοηθά στην υπέρταση, στην αρθρίτιδα και στη δυσκοιλιότητα.

3. Τα φύλλα του πράσινου τσαγιού περιέχουν μεγάλες ποσότητες ενός είδους πολυφαινόλης που ονομάζονται κατεχίνες και οι οποίες έχουν σημαντικές φαρμακευτικές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες. Εχει αποδειχτεί ότι προστατεύουν από τις καρδιακές παθήσεις, τον καρκίνο, την καταστροφή των κυττάρων από το οξειδωτικό στρες, ενώ συμβάλλουν στην καλή υγεία του εγκεφάλου.

* Σύμβουλος διατροφής

alpanopoulou@gmail.com