Μα… τι έγινε παιδί μου και άλλαξες διατροφικές συνήθειες;

0
56

Γνωρίζουμε ότι η διατροφή των παιδιών μας  είναι από τα πιο σπουδαία και σημαντικά κεφάλαια από την στιγμή που γινόμαστε γονείς. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι και από τα πιο σύνθετα κεφάλαια, αν και πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε ή δεν υποψιαζόμαστε την πολυπλοκότητα που υπάρχει.
Η ισορροπημένη διατροφή συμβάλλει στην σωστή σωματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών και αυτό είναι μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι γονείς πια γνωρίζουν και για αυτό ενημερώνονται και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο.

Αυτό που δεν είναι ευρέως γνωστό, είναι οι ψυχολογικές προεκτάσεις που εμπεριέχει το κεφάλαιο «διατροφή παιδιών». Σίγουρα είναι σημαντικό για την σωματική τους υγεία να θρέψουμε σωστά τα παιδιά μας, όμως είναι εξίσου σημαντικό να φροντίσουμε και τον ψυχικό τους κόσμο, στο σημείο τουλάχιστον που η διατροφή και η ψυχολογία συναντιούνται.

Η διατροφή των παιδιών μας, ξεκινά, είτε το θέλουμε είτε όχι, πρώτα από εμάς. Ο δικός μας τρόπος να τρεφόμαστε και τι τροφές επιλέγουμε, συνδέεται άμεσα με το ποιες εικόνες και ψυχολογικές συνδέσεις θα σχηματίσουν τα παιδιά μας. Η σχέση που θα αποκτήσουν με το φαγητό, πρώτα θα περάσει από το φίλτρο της δικής μας σχέσης. Η εικόνα που θα φτιάξουν για το σώμα τους, θα περάσει και αυτή, μέσα από την δική μας εικόνα, το πρόσημο που της έχουμε δώσει και τις συνδέσεις που έχουμε κάνει ανάμεσα σε αυτή την εικόνα και την τροφή.

Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε πάντα στο μυαλό μας, πως η στάση των παιδιών απέναντι στο φαγητό, αλλάζει συχνά, τόσο σε χαρακτηριστικά, όσο και σε ποιότητα. Αυτές οι αλλαγές μπορεί να είναι καθ’ όλα φυσιολογικές και συναφείς με την φάση ανάπτυξης του παιδιού, μπορεί όμως να είναι και «συμπτώματα», ή ενδείξεις μια γενικότερης δυσλειτουργίας και μια έκκληση και ώθηση για αλλαγή.
Στην θεωρία των συστημάτων, κάθε «σύμπτωμα» ερμηνεύεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο εντάσσεται και σπανίως ως ατομικό χαρακτηριστικό του προσώπου που το εκδηλώνει.

Η αλλαγή συμπεριφοράς απέναντι στο φαγητό, μπορεί να είναι απότομη και εμφανής και έτσι να γίνεται γρήγορα αντιληπτή. Για παράδειγμα, να σταματήσει το παιδί να τρώει στο σχολείο, ή να υιοθετήσει συνήθειες που δεν είχε πριν, όπως η αναζήτηση και κατανάλωση πολλών γλυκών.
Μπορεί όμως να είναι και μια αλλαγή που να πραγματοποιείται αργά και κλιμακωτά, όπως για παράδειγμα, η σταδιακή απόρριψη διαφόρων τροφίμων, ή ακόμα και κατηγοριών τροφών, όπως για παράδειγμα το κρέας, στην συνέχεια τα γαλακτοκομικά, μέχρι που να φτάνει να τρώει μόνο αγγούρια και μαρούλι.

Σε μεγαλύτερη ηλικία και ιδιαίτερα στην εφηβεία που τα παιδιά βρίσκονται αρκετές ώρες έξω από το σπίτι, σε δραστηριότητες και εκπαιδεύσεις, οι αλλαγές στην διατροφή τους μπορεί να μην είναι εμφανείς, μπορούμε όμως να καταλάβουμε ότι κάτι συμβαίνει, όταν αντιληφθούμε έντονες και απότομες αυξομειώσεις βάρους.

 

Kid eating ice-cream — Image by © H. Armstrong Roberts/CORBIS
Κάθε αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες των παιδιών, καλό είναι να μας προβληματίζει και να της δίνουμε την προσοχή που χρειάζεται. Το πρώτο που αρμόζει πάντα να κάνουμε, είναι να συζητήσουμε ό,τι παρατηρούμε με τον/την παιδίατρο μας. Οι σωστές πληροφορίες θα βοηθήσουν τον/την γιατρό μας να κάνει έγκυρη αξιολόγηση και διάγνωση και να μας κατευθύνει κατάλληλα. Καμιά φορά όπως ήδη είπαμε, οι αλλαγές αυτές μπορεί να είναι τυχαίες και παροδικές, μπορεί όμως να είναι και ενδείξεις κάποιας σωματικής δυσλειτουργίας, ή ανισορροπίας.

Στην ευτυχή περίπτωση που δεν συντρέχει κάποιος λόγος ανησυχίας από ιατρικής πλευράς, τότε χρειάζεται άλλος τρόπος προσέγγισης.
Μια ήρεμη κουβέντα με το παιδί μας μπορεί να είναι πιο αποκαλυπτική από ό,τι φανταζόμαστε και να ησυχάσει τις ανησυχίες μας και να μας οδηγήσει ακόμα και στην λύση του θέματος. Αν ωστόσο, τίποτα δεν μας ησυχάζει, τότε το καλύτερο είναι να αναζητήσουμε βοήθεια για εμάς. Συνεδρίες με έναν ψυχολόγο θα μας βοηθήσουν να ανοίξουμε την οπτική μας σε ό,τι συμβαίνει και να φωτίσουμε και άλλες διαστάσεις, που όντας μέσα στην κατάσταση, δεν μπορούμε να δούμε. Επιπλέον, ο ειδικός θα μας προτείνει διάφορους τρόπους και τεχνικές ώστε να οδηγηθούμε στην βελτίωση και στην αλλαγή της κατάστασης.

Ούτε ο πανικός, ούτε όμως και το να ελπίζουμε ότι τα πράγματα θα αλλάξουν μόνα τους, βοηθάει. Η παρατήρηση και η καταγραφή των διατροφικών συνηθειών του παιδιού μας, πάντα συμβάλλει θετικά στην αξιολόγηση της κατάστασης και στην έγκαιρη αναζήτηση βοήθειας από τον κατάλληλο, ειδικό επαγγελματία. Έτσι βοηθάμε ουσιαστικά και ποιοτικά το παιδί μας, τον εαυτό μας και την οικογένεια μας.
γραφει η  ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΖΕΡΒΟΥ